Zin in een ongewone reis?

Zin in een ongewone reis?


Sri Lanka is voor wie alles wil in één prachtige reis.

Themareizen

Themareizen


Wandelen en...

BOOTZ jongerenreizen

BOOTZ jongerenreizen


Anders Reizen voor jongeren van 18 tot 34 jaar

Missie Formidabel

Missie Formidabel


Ontdek onze gezinsreizen op missieformidabel.be

Samen, alleen op reis

Samen, alleen op reis


met Altero singlereizen

Stuur jouw foto's, filmpjes en verslagen naar ons.

Stuur jouw foto's, filmpjes en verslagen naar ons.


En wie weet verschijnen ze op deze site!

Steven in Lesbos - deel 5 - Moria

5000 mensen opeengepakt

Vandaag stond er een afsluitende wandeling in Moria op mijn programma. Het dorp Moria staat bekend vanwege zijn talloze olijfgaarden, zijn Romeins aquaduct en zijn ouzofabriek. Een archetypisch dorp op Lesbos ware het niet dat er net buiten het dorpscentrum een berucht vluchtelingenkamp is. Een zogenaamde 'hot spot', het eerste dat in Griekenland opgericht werd. Het haalt geregeld de media wegens allerlei mistoestanden. Deze winter overleden er rechtstreeks en onrechtstreeks 4 mensen vanwege de barre koude. Er zitten nu zo'n 5000 mensen opeengepakt. Ik begon mijn wandeling aan het voetbalveld en al snel belandde ik op schilderachtige wandelpaadjes tussen de olijfgaarden. Het was de eerste lentedag van het jaar en vele mensen waren aan het werk om de laatste olijven te oogsten of om hun olijfgaard op te ruimen (het verbranden van dode takken). De 2 olijfperserijen van het dorp waren in bedrijf.

Andere toeristen

Ik werd onderweg geregeld staande gehouden voor een babbel en als ik zei dat ik een toerist was die van de gezonde buitenlucht kwam genieten, verscheen er telkens een glimlach en de schertsende opmerking dat men hier ondertussen al heel wat 'andere' toeristen (vluchtelingen nl.) gewend is. En inderdaad, bij aankomst in het dorp zag ik groepjes Afrikanen door de straten slenteren en in de wachtrij staan bij de plaatselijke telecomwinkel. Al snel passeerde ik onder de enige toeristische bezienswaardigheid van het dorp. Maar wat voor één : de imposante restanten van een Romeins aquaduct uit de tweede eeuw na Christus.

Daarna volgde een pittige klim naar het hoogste punt van de omgeving waar ik een mooi uitzicht had op het de groene valleien, het dorp, de zee...en het immense vluchtelingenkamp.
Ik constateerde dat dit kamp een geweldige uitbreiding heeft gekend sinds 2013. Het jaar dat ik hier schoenen kwam afgeven die verzameld waren via de Anders Reizen begeleidersorganisatie 'De Kalebas'.

Efi Latsoudi

Het is op die manier dat ik Efi Latsoudi leerde kennen die toen de hulp in het kamp coördineerde in opdracht van de UNHCR en Artsen Zonder Grenzen.
Later richtte zij haar eigen 'kamp' (PIKPA) in op de vroegere scoutsterreinen nabij de luchthaven van Mytilini, waar mensen zonder papieren niet als gevangenen behandeld werden. Later werd deze rustgevende plek gebruikt om de meest kwetsbare en getraumatiseerde mensen uit de 'hotspots' weg te halen. PIKPA barstte uit zijn voegen en moest zich steeds aanpassen aan de veranderende realiteit en de hoge nood.
We zijn nu heel wat jaren verder en PIKPA is volwassen geworden en uitgegroeid tot Lesvossolidarity. Dankzij donaties en de onvermoeibare hulp van vrijwilligers uit allerlei landen. Lesvossolidarity richt zich niet alleen tot de vluchtelingen maar ook tot de plaatselijke Griekse bevolking die sterk te lijden heeft onder de economische crisis. Zij verzamelen kleren, medicijnen en voedsel en verdelen dat onder de behoeftigen.

Even geduld, er zijn nog duizenden wachtenden voor u

In Moria wachten de vluchtelingen op registratie, beoordeling van hun asielaanvraag, doorreisdocumenten of deportatie. Ik sprak met iemand uit Siërra Leona die hier al 11 maanden zat te wachten. Ondertussen was hij in het kamp zijn weinige persoonlijke spullen kwijtgeraakt . Er breken geregeld vechtpartijen uit en de oproerpolitie is in grote getale aanwezig. De man liet mij foto's zien van zijn familie in Siërra Leone, van vrouw en kind, zijn trouwpartij, zijn vrienden en zijn werk als mecanicien bij de marine. Aangezien hij als soldaat moest gaan vechten en geen loon meer kreeg, poetste hij de plaat. Hij toonde mij ook foto's van de voorbije winter in het kamp van Moria waar hij in een schamel tentje onder de sneeuw lag. 

Een foto van een bodybag van een doodgevroren lotgenoot passeerde de revue. Moeilijk om bij het zien van zulke horror iets zinnigs te zeggen.

Het is de hel op aarde

Ik zag bij het kamp ook vele kinderen. Lesvossolidarity kan enkel families opvangen die zware traumatische ervaringen achter de rug hebben. Ik vroeg mij af hoe je in godsnaam tijd kunt doorbrengen in een vluchtelingenkamp zonder getraumatiseerd te worden.

Er gaan geruchten over drugs, prostitutie en kindermisbruik in het kamp. Het is de hel op aarde. Ik ben het kamp niet binnengegaan. Dat is ook niet toegelaten voor buitenstaanders zonder speciale toelating. De meeste vluchtelingen kunnen wel vrij in en uit lopen (zolang ze niet uitgewezen worden). Dat verandert wellicht weer in de zomer opdat ze de toeristen niet voor de voeten zouden lopen. Maar veel toeristen worden hier op het eiland niet verwacht. Het viel mij zwaar mijn gesprekspartner uit Siërra Leona in de geïmproviseerde snackbar tegenover de ingang van het kamp achter te laten met enkel de woorden 'I wish you all the best, good luck!' om hem in zijn ellende te steunen.
Onderweg zag ik nog een tentenkamp naast het officiële kamp en op mijn weg naar het dorp waren enkele mensen zich aan het wassen in een sterk vervuilde beek tussen de olijfgaarden. Moet ik nog vermelden dat ik bij aankomst in het dorp danig uit mijn lood geslagen was?

Ik heb straatkatten gezien die er beter aan toe waren dan sommige kinderen hier.

Bekomen met een Ouzo'tje

Ik besloot een plaatselijke, volkse taverna binnen te stappen om mij aan een ouzo'tje te wagen en een beetje te bekomen. Er was een praatgraag gezelschap aanwezig die me graag hun opinie over de toestand vertelden.
Uiteraard hebben de brave burgers van Moria niet om deze situatie gevraagd. Ze spraken van overlast. Ze zijn vooral bezorgd om hun olijfgaarden. Tijdens de koude wintermaanden durfden enkele vluchtelingen al wel eens een olijfgaard binnen te dringen om brandhout te zoeken. Daarbij werden bomen beschadigd. Ook het aantal inbraken zou de hoogte ingegaan zijn. Verder voelt de lokale bevolking, vooral de ouderen, zich af en toe onveilig vanwege de groepjes uit de kluiten gewassen jonge mannen met indrukwekkende kapsels, tattoo's en oorringen. Voor de eerste keer tijdens mijn talloze omzwervingen over het eiland, zag ik op een muur in Moria een verwijzing naar de Griekse neonazi-partij Gouden Dageraad (Chrysi Avgi) waarvan de parlementsleden de gevangenis beter van binnen dan van buiten kennen. Deze 'partij' heeft afgelopen najaar 2 symposia gehouden op het eiland. Eéntje ervan werd bijgewoond door Anke Vandermeersch en Filip de Winter. Zelfs de partijtop van het Vlaams Belang vond het een brug te ver om zich met dit schorremorrie in te laten. Maar Chrysi Avgi is en blijft (volgens de peilingen) wel de derde grootste partij in Griekenland.

Lesbos is delicaat

Een eerder zwijgzame man in het café keert zich naar mij om en zegt: Lesbos is een delicaat eiland. De mensen bezitten hier niet veel meer dan de gronden die ze bewerken. Mensen leefden hier altijd in een broos evenwicht. Er is niet veel nodig om in de miserie te belanden en als dit het geval was, was er voordien altijd de steun van de familie om op terug te vallen. Dit broze evenwicht is nu weg door de economische crisis. Er is niemand meer om op terug te vallen, iedereen zit in de miserie. En de komst van de vluchtelingen heeft het helemaal verpest. Het zijn niet de vluchtelingen 'an sich' die het probleem vormen, wel het grote aantal op een plek als deze. Het is een situatie die onmogelijk kan en mag blijven voortduren. Zowel voor ons als voor hen raakt het geduld op. Ondertussen blijven we er het beste van maken omdat we niets anders kunnen doen. Maar sommige mensen hier hebben er echt genoeg van en willen éénieder in de armen sluiten opdat de rust weerkeert en we verder kunnen met ons gewone leven.

 

Ons gewone leven is al knokken genoeg.

Straffe woorden die hun effect niet misten. Iedereen werd stil van.
's Avonds en 's anderendaags bij de terugvlucht naar België bleven mijn belevenissen in Moria door het hoofd spoken.
Ik keer terug naar mijn kleine problemen. Wat ik gezien heb, leert me één en ander te relativeren.

 

Geluk is heel broos en het kan ineens omslaan in het leven.
Tel elke dag je zegeningen.
Heb de moed te kiezen voor de waardevolle zaken in het leven. Ik wens iedereen een goede gezondheid en veel liefde toe.
Dit was mijn laatste, ietwat emotionele bijdrage van op het Griekse eiland Lesbos.

Groeten,
Steven

Meer informatie

Steven stuurt ons deze interessante links door waar je meer informatie kan vinden.

Bedankt

Het Anders Reizen team is Steven heel dankbaar voor dit persoonlijk verslag. We wensen Steven en zijn groep reizigers een warme reis toe. Zowel wat het weer als wat de ontmoetingen betreft
  • Restanten van een Romeins aquaduct 

  • Prachtige wandelingen

  • Landbouw en veeteelt in de streek

  • Olijfbomen

  • Vluchtelingenkamp gezien vanop een bergtop

  • Overlast

    Zoveel mensen op zo'n kleine oppervlakte

  • Moria

  • Voor de poorten van het kamp

    Zonder speciale pas, kom je er (gelukkig) niet in

  • Veel geïmproviseerde infrastructuur

  • Gemengde gevoelens bij de bevolking

Lees ook deel 1deel 2deel 3 en deel 4 van dit verslag.