Op 1 augustus vertrok een Anders Reizen groep richting India voor een kennismaking met Ladakh.  Op hun programma stond een bezoek aan de Indus-kloosters, een 5-daagse trekking langs typische Ladakhi dorpen en een verkenning van de afgelegen, prachtige Nubra-vallei.  De weergoden beslisten er echter anders over en de groep zag hun programma volledig omgegooid. Door de zware regens en overstromingen kon de trekking niet doorgaan en kwam de groep kort vast te zitten in Leh.  Hier zagen ze met eigen ogen de verwoestende kracht van het water die hen inspireerde om mee de handen uit de mouwen te steken. Lees hieronder mee welke indruk de ramp naliet op begeleidster Miet en een aantal van haar groepsleden, die ondertussen weer in België zijn.

 _________________________________________________________________________

Noodsituatie Leh, Ladakh, augustus 2010

Zo helder de hemel overdag, zo dreigend de hemel ‘s nachts...

De herinnering aan een zonnige dag waar de ‘puja’ (het gebed) in het boeddhistische klooster Thiksey door de monks werden ingeluid met het rustgevend gebrom van de tibetaanse trompetten (hoorn), werd plots verdrongen door bliksems, regen en helluide donders. Of was het slechts een kwade droom?

De volgende ochtend straalde de zon aan de blauwe lucht en fluiten de vogels. Alleen … er klopte iets niet. De sjaalverkoper op de hoek van de straat riep niet: “Hello Belgium, come look to my shop, only looking!”. Het zand waaide niet op. Geen enkel winkeltje was open. Mensen dwaalden op straat met pak en zak, kriskras door elkaar alsof ze niet wisten waarheen. Het anders zo kleurrijke en bruisende Leh was grijs en stil. Geen telefoon, geen internet, afgesloten van de wereld.

De lokale gids meldde dat Leh zwaar getroffen was. Op nog geen 500m van het hotel, zowel noord- als zuidwaarts, had het noodlot hard toegeslaan. Metershoge modderstromen hebben huizen, bruggen en wegen verwoest. Mensen zijn ‘s nachts het leven ontnomen. Het was stil en het was werkelijkheid.

De dagen erna kropen mensen uit angst voor de regen en de opzwellende rivier op de heuvelruggen. Langzaam kwam lokaal georganiseerde hulp op gang, o.a. door de boeddhisten. Op 12 augustus heeft onze groep deel genomen aan het vrijwilligerswerk nabij het ziekenhuis van Leh. De een heeft modder uit de huiskamer geschept, de ander heeft modder weggedragen. De een heeft de militairen aangemoedigd, de ander heeft voor het water gezorgd tijdens de zwetende arbeid. Gewapend met fluo-vestjes & mondmaskers & handschoenen, verzorgd met ‘chai’ (de plaatselijke thee) van dankbare omwonenden en vooral in bezit van een positieve ingesteldheid, zorgde onze groep ervoor dat de moddermassa millimeter per millimeter zakte. Eén of twee kamers vrijgemaakt. Nog zoveeeel te doen!

Zelfs al leek het maar een zandkorrel op de zandberg, ik ben heel fier op de gehele groep voor hun bijdrage aan deze mensen in nood, ieder op zijn eigen manier.

Miet Vanderbeke, reisbegeleidster Indiareis, kennismaking met Ladakh
   

  

 

Hieronder kan je de indrukken van 4 groepsleden terugvinden.

• Toen de kans ons werd geboden om te helpen, was er weinig twijfel. Het kunnen helpen met onze eigen handen, zweet en stramme spieren voelde goed.  Het was het beste wat we konden doen. Het was misschien niet veel, maar het werk van vele handen zorgden er toch voor dat vele harten weer even gelukkig werden.
  
• Echt “Anders Reizen”.  Het was een emotioneel, bewogen reis gezien de omstandigheden.  De trekking is jammergenoeg niet doorgegaan maar dat is niets vergeleken met wat de mensen in Leh nu meemaken.  Ik ben dan ook heel blij dat ik ook maar iets heb kunnen bijdragen door het vrijwilligerswerk. 
• De ene dag markt, winkeltjes, felle kleuren, ambiance, lachen, leven.  ’s Nachts donder, bliksem, regen, massa’s regen uren aan een stuk. De andere dag modder, ravage, grauwbruin, verbijstering, stilte, dood. Ploeteren over en door de modder en het vuil. Wat bevindt zich onder ons? Huizen gevuld met modder. Op de bovenverdieping de schaarse overblijfselen van een leven, een gezin. Een schop, een zak, twee stokken uit het vuil getrokken. Uren aan een stuk modder scheppen, modder wegvoeren. Na een hele dag zwoegen, zie je nauwelijks een verschil. Hoe lang nog eer alles is opgeruimd. Hoe lang eer alles terug normaal is.
• De ongeveer één uur durende klim van Delhi naar Leh (3500 m) was zwaar op mijn maag gevallen... Gedurende de nacht dat ik de laatste "brokken" verteerde,braken de hemelsluizen open en water en modder werden een niet te overziene ramp voor duizenden Ladakhi's... Wat hadden onze reisambities nog te betekenen? Voor mij waren ze weggespoeld samen met de stenen,de muren,de huizen,de auto's... Ik voelde me piepklein, diep aangegrepen en intens verbonden met het leed van de mensen bij wie we al enkele dagen te gast waren.  We bleven in Leh,we gingen en kwamen terug: we besloten een dag te helpen bij de opruimingswerken. Elke schep modder die we met "de brancard" versleurden was er één minder voor de getroffen gemeenschap die nog jaren nodig zal hebben om te herstellen wat op één uur (of minder ) werd vernietigd...  Ondertussen bricoleerden de plaatselijke touroperator en onze master in de "Gidswetenschappen" Miet Vanderbeke aan een perpetuum mobile-alternatief reisprogramma: We bezochten Jaipur en Agra,waar de sublieme Schoonheid van de Taj Mahal een vrede bracht in mijn ziel op het einde van ons, toch wel turbulent verblijf in India.  Het was een "Anders Reizen" onder het motto dat elke Indiër bebrijpt (voor zover ik begrepen heb) en wij aan den lijve ervaren hebben:"De mens wikt maar God beschikt!"